Waterenvuur

Recensie: Water en vuur van Victoria Scott

Als het een boek is die ontzettend lang in mijn boekenkast heeft gestaan dan is het echt wel Water en Vuur van Victoria Scott. Waarom? Eigenlijk geen idee, het kwam er telkens maar niet van. Laatst was er een readathon waarbij je boeken moest gaan lezen van je TBR stapel. Dat komt helemaal perfect uit, aangezien mijn TBR stapel lager moet worden en Water en Vuur lag al heeeel lang op deze stapel. Tijd om op te pakken dus!

Continue reading

London 2.0

stockphoto4

Vorig jaar in April zijn wij naar Londen geweest, voor het eerst, dankzij met geweldige neef die ons mee wilde nemen. Dit jaar gaan wij weer, op eigen houtje! Ik vind het ontzettend spannend en wil dit keer ook dingen iets anders aanpakken dan afgelopen jaar. Waaronder een stukje planning voor de activiteiten. Dat hadden we vorig jaar niet gedaan en dat bleek toch echt wel een beetje nodig te zijn in z’n grote stad als Londen. Allereerst wordt je zo geprikkeld door alle nieuwe dingen in je ogen, dat nadenken soms lastig is.

Continue reading

Dingen die je in het OV niet moet doen

Train
Soms kan ik mij zo kapot irriteren aan mensen in het OV, dat ik niet eens weet waarom deze mensen bestaan. Zoveel onlogische dingen gebeuren er, dat mijn hoofd er soms pijn doet van het facepalmen en mijn ogen niet eens meer rond kunnen draaien.

Dingen die je niet moet doen in het OV:

– Stil gaan staan voor een OV chipkaart paal en rustig je OV-chipkaart gaan zoeken. In je jas, koffer of in je tas. Het is gruwelijk irritant als je op een station een OV-chipkaart blokkeert. Vooral voor mensen die maar twee minuten de tijd hebben om over te stappen.

– Bellen. Tsja, een telefoontje zou moeten kunnen denk je. Tot dat die persoon besluit om het telefoon gesprek op luidspreker te gaan voeren. Gelukkig weet ik nu alles wat je dit weekend gaat doen en weet ik waar je woont. Bedankt voor de fijne beschrijvingen.

Continue reading

ANIME & IK

Als het een van de dingen is die ik uit mijn ‘jeugd’ kan waarderen dan is het wel Anime. Ik keek het uren lang en zon intro’s en outro’s volledig mee in het Japans. Cosplay was dan niet zo mijn ding maar ik genoot wel van de meetings (Die er toen niet zo heel veel waren) en kocht met ieder beetje geld wat ik binnenkreeg van mijn folderwijkje een nieuwe manga. Veel mensen om mij heen konden dit niet begrijpen, een tijd heb ik hier ook zo op terug gekeken tot ik mijn liefde weer heb herontdekt. Bleach en Death Note zijn verschenen op de Nederlandse Netflix, en als het wel één anime is die zo super gruwelijk vet is… Dan is het wel Death Note. Man wat heb ik vaak zweet handen gehad, die ik helemaal klam drukte van de spanning. (Tevens viel mijn haar ook verbazingwekkend snel uit). Tot op het puntje van mijn stoel zat ik, tot ik er letterlijk vanaf viel.

Anime, manga, tekenen en J-Rock/Pop. Dat was mijn wereld en ik moet zeggen dat ik die wereld begin te missen. Het is niet zo zeer dat ik niet meer creatief ben, maar wel tot op een beperkt niveau. Ik teken niet meer zoals voorheen. Van het weekend nog geprobeerd en ben aardig stroef geworden. Technieken ben ik misschien wel kwijt. Vooral de technieken die ik mij toen digitaal heb geprobeerd aan te leren. Waar de meeste mensen nu die technieken makkelijk onder de knie hebben en uren spenderen in Photoshop, zit ik hier zielig achter mijn laptop met mijn deken tot aan mijn neus.

Maar niks moet en alles mag, mijn liefde voor Anime blijft bestaan en telkens weer kriebelt het om het te kijken. Bleach seizoen 1 bevat 52 episodes en ik ben nu net over de helft. Heerlijk. Geen Sex and the City en Gossip Girl, maar mannen die vechten in de Shinigami world.
G-0-0-D-BYE